تو ازابری،تو بارانی و از جنس زلال ابر

 و من خورشیدم ،خورشیدی سوزان در خویش و غمهای خویش

فاصله ها نزدیک است

 اما تو عاقبت روزی می باری و بر زمین جاری می شوی

 و از من دورخواهی شد

ولی من سوزانم و محتاج تو.

حالا که از من دور شده ای

 خود را به افق می سپارم و از تو دورتر می شوم

حالا تو دریا شده ای و من نیستم..

در تاریکی شب به مهتاب بنگر و لذت ببر

بنگر که چقدر به تو نزدیک است که عکس آن در کنار تو پیداست

و مرا از یاد نبر که روزی تو ابر بودی و من خورشید...